Zapraszamy Babcie i Dziadków naszych przedszkolaków na uroczystość z okazji ich święta dnia 23.01.2018 r, o godz. 14:00 w strażnicy OSP w Golasowicach.

Dla rodziców

 

 

CO MOŻE ZROBIĆ TWOJE DZIECKO, GDY INNY UCZEŃ MU DOKUCZA?


Dokuczanie w szkole to poważny problem. Zetknęła się z nim ponad połowa dzieci w polskich szkołach. Jak sobie radzić, gdy Twoje dziecko go doświadcza? Co może zrobić Twoje dziecko, gdy inny uczeń mu dokucza? Warto, by oddaliło się od tej osoby albo przyłączyło do innej grupy. Jeśli są miejsca, w których dokuczanie się powtarza, warto by dziecko ich unikało. Jeśli dziecko poczuje się zagrożone, warto by jak najszybciej znalazło się w bezpiecznym miejscu i nie bało się uciekać. 

1. Nie dajmy uwierzyć dziecku w słowa dokuczającego

Najważniejsze to przekazać mu, żeby nie wierzyło w to co słyszy.
– Mówmy dziecku, że to co ktoś o nim mówi nie jest prawdą, że to właśnie ten chłopak czy dziewczyna ma problem i wyżywa się na nim. Że choć może czuć się gorsze z powodu dokuczania, to tak naprawdę nie jest gorsze, że tylko dokuczający chce sprawić, by właśnie tak się czuło. A gorszy jest ten, który poniża innych. A poniża, bo sam czuje się gorszy.

MAŁGORZATA OHME

ekspertka kampanii "Bądź kumplem, nie dokuczaj"

– Mówmy dziecku tak: gdy stoisz przy nim wyobraź sobie, że jest między wami niewidzialna szyba, za którą on coś mówi, ale ty widzisz tylko ruszające się, bezdźwięczne usta.

– Warto powtarzać dziecku, że ludzie silni nie muszą dręczyć innych, by czuć się ze sobą dobrze. Że siła jest w środku, w naszych dobrych sercach. Że może on też ma serce, ale zatrute. Za ktoś skrzywdził jego, a teraz ona krzywdzi ciebie. Że to tak naprawdę mały chłopczyk, który się złości, bo jest mu źle. Można również radzić dziecku, by udawało, że nie słyszy, że to tylko brzęczenie komara, albo człowiek, który mówi po chińsku – dodaje Małgorzata Ohme. 

2. Zaplanujmy z dzieckiem dobre riposty na zaczepki

– Warto wzmacniać wiarę dziecka w to, że może dać odpór dokuczaniu. Niech powtarza sobie „dam radę”, że tak naprawdę słaby jest ten, który dokucza, a nasze dziecko jest silne. Dobrze jest zaplanować razem z dzieckiem dobre riposty na zaczepki. – Na pewno on powtarza jakieś teksty. Warto zaplanować z dzieckiem odpowiedzi, np. „to bardzo ciekawe” albo „lepiej się czujesz jak tak gadasz?” – radzi Małgorzata Ohme.

Przekażmy dziecku, by w miarę możliwości nie dawało się wyprowadzić z równowagi, bo dokuczanie ze strony innego ucznia właśnie temu służy. Powtarzajmy, by nie wyzywało i nie biło, bo każda taka pełna złości reakcja daje dokuczającemu satysfakcję i zachęca do dalszego dokuczania. – Ważne jest by przekazać naszemu dziecku, by nie pokazywało emocji. Że wiemy i rozumiemy to, że pewnie jest mu smutno albo go to złości, ale dokuczający może to uznać za słabość, która da mu siłę, bo nakręca się strachem innych – dodaje Małgorzata Ohme. 

3. Zachęćmy dziecko, by poszukało sojuszników

Dobrze jest zachęcić dziecko, by spróbowało porozmawiać z dokuczającym. Mówmy dziecku: powiedz mu/jej, że nie podoba Ci się to i nie zgadzasz się na takie traktowanie. Zachęćmy dziecko, by poćwiczyło z nami lub przyjaciółmi takie rozmowy. 

W sytuacji, gdy nasze dziecko jest dręczone psychicznie, warto by poszukało sobie sojuszników. Zachęćmy je do tego, by zapraszało kolegów ze szkoły do domu i nawiązywało kontakty. – Gdy uda mu się stworzyć wokół siebie grupę, będzie silniejszym przeciwnikiem – radzi Małgorzata Ohme.

Warto by nasze dziecko było miłe dla osób, które mu nie dokuczają, a które dokuczający lubi. Gdy pozyska ich sympatię, dokuczający może stracić sojuszników i zostać sam. 

4. Przekonaj dziecko, by opowiedziało dorosłym 

Bardzo istotne jest przekazać dziecku, że jeśli coś mu grozi, to musi powiedzieć o tym dorosłemu, zwłaszcza jeśli dokuczanie się powtarza. Przekonajmy je, że nie wyjdzie na donosiciela, bo to wyjątkowa sytuacja, gdy musi chronić bezpieczeństwo. A dorosły będzie wiedział jak mu pomóc. Dziecko powinno mówić dorosłym o sytuacjach dokuczania, dopóki problem nie zostanie rozwiązany. Rozmawiajmy więc z nim o tym często, by na bieżąco monitorować sytuację. Powiedzmy też o istnieniu anonimowego Telefonu Zaufania dla Dzieci i Młodzieży 116 111. Połączenie jest bezpłatne.

Postarajmy się również przekonać nasze dziecko, by reagowało nie tylko, gdy to jemu dzieje się krzywda, ale było też wsparciem dla kolegi czy koleżanki, którzy doświadczają dokuczania. 

I najważniejsze: nasze dziecko nie może zwątpić w dobro. Postarajmy się wpoić mu, że bycie miłym dla ludzi jest bardzo ważne i że jeśli takie będzie, to znajdzie wokół siebie wiele kochających osób.



DLACZEGO KAŻDY UCZEŃ POWINIEN JEŚĆ POSIŁEK W SZKOLE?

 

Wszyscy ludzie, a zwłaszcza dzieci, powinny odżywiać się regularnie i spożywać w ciągu dnia posiłek przeciętnie co 3 - 4 godziny. Jest to zasadniczy element zdrowego żywienia, który warunkuje właściwy rozwój dziecka, jego dobre samopoczucie i dyspozycję do uczenia się. Większość uczniów przebywa w szkole (łącznie z drogą do i ze szkoły) średnio 5-6 godzin, a uczniowie starsi nawet 8-10 godzin. Każdy uczeń powinien przyjść do szkoły po śniadaniu zjedzonym w domu i w szkole spożyć posiłek oraz wypić co najmniej 0,5 litra płynów.

 

Skutki nieregularnego spożywania posiłków :

 

  • zbyt długa przerwa między posiłkami powoduje uczucie głodu. Przyczyną tego uczucia jest niedobór składników pokarmowych w organizmie. Dotyczy to szczególnie glukozy, której stężenie we krwi zmniejsza się. Niedobór glukozy wpływa negatywnie na funkcję komórek mózgu, dla których jest ona jedynym źródłem energii, a to z kolei wpływa na funkcjonowanie całego organizmu.
  • czucie głodu u uczniów wpływa niekorzystnie na zdolność do uczenia się, gdyż:
    - zmniejsza zdolność do koncentracji uwagi i aktywność na lekcjach,

    - pogarsza nastrój i samopoczucie,

    - może powodować bóle brzucha, głowy, uczucie osłabienia,

    - wywołuje lub nasila nieprzyjemne emocje i stany, takie jak: rozdrażnienie, niepokój, pobudzenie, zdenerwowanie, co może być przyczyną konfliktów z rówieśnikami, nauczycielami oraz zachowań agresywnych,

    - może zwiększać ryzyko doznania urazu (mniejsza koncentracja uwagi, wydłużony czas reakcji).

 

  • zgodnie z zasadami racjonalnego żywienia optymalnie dzieci i młodzież powinna spożywać w ciągu dnia 4 -5 posiłków. Zbyt mała liczba posiłków zwiększa ryzyko wystąpienia nadwagi i otyłości, która dotyczy obecnie w Polsce co piątego ucznia. Zbyt długie przerwy między posiłkami powodują uczucie głodu i chęć zjedzenia produktów słodkich lub tłustych (wysokokalorycznych), aby jak najszybciej wyrównać niedobór energii. Organizm domaga się regularnego dostarczania odpowiedniej ilości energii i składników odżywczych. Jeśli posiłki są spożywane nieregularnie organizm zaczyna gromadzić energię na okresy głodu w postaci tkanki tłuszczowej. Osoby
    z otyłością, w tym także dzieci, często odżywiają się nieregularnie, zwykle nie jedzą śniadania, błędnie traktując to jako formę diety odchudzającej.

 

ZASADY ZDROWEGO ŻYWIENIA

 

1. Dbaj o różnorodność spożywanych posiłków.
2. Strzeż się nadwagi i otyłości, nie zapominaj o codziennej aktywności fizycznej.
3. Produkty zbożowe powinny być dla ciebie głównym źródłem energii.
4. Spżywaj codziennie przynajmniej 2 szklanki mleka.
5. Mięso spożywaj z umiarem.
6. Spożywaj codziennie dużo warzyw i owoców.
7. Ograniczaj spożywanie tłuszczów, szczególnie zwierzęcych.
8. Zachowaj umiar w spożywaniu słodyczy i cukrów.
9. Ograniczaj spożycie soli.
10. Pij wystarczającą ilość wody.

 

 

Dopalacze - objawy zatrucia i skutki uboczne zażywania dopalaczy

 

Dopalacze to narkotyki wyjątkowo niebezpieczne dla zdrowia. Najczęściej po substancje psychoaktywne sięgają młode osoby.  Niekiedy nieświadome zagrożenia, jakie dopalacze niosą dla zdrowia i psychiki. Jakie mogą być skutki zażywania dopalaczy?

 

Dopalacze, podobnie jak narkotyki, mają działanie psychoaktywne, czyli mają wywoływać w organizmie określone stany – odurzenia, pobudzenia, euforii, halucynacje. Tak naprawdę nie ma jednoznacznej definicji i sami farmakolodzy mają trudności z jednoznacznym stwierdzeniem, czym są dopalacze. Jedni uważają je za rodzaj narkotyków, które tym tylko różnią się od tych „prawdziwych” narkotyków, że do niedawna były sprzedawane legalnie. Inni określają je jako substancje psychoaktywne, a jeszcze inni (sprzedawcy) mówią na nie „produkty kolekcjonerskie”.

 

Dopalacze: mieszanki trucizn

 

Mogą być pochodzenia naturalnego, a są wśród nich preparaty ziołowe, zawierające głównie związki halucynogenne, np. te oparte na wyciągach z muchomora czerwonego lub plamistego, szałwii wieszczej, powoju hawajskiego, kratoma (liście drzewa Mitragyna Speciosa). Są dostępne pod postacią suszu lub ekstraktu. Najczęściej jest tak, że jeden dopalacz zawiera w sobie związki pochodzące nie z jednej, ale kilku, a nawet kilkunastu roślin! A ponieważ każda z nich może (i zwykle ma) po kilka substancji o działaniu psychoaktywnym, alkaloidy, nietrudno sobie wyobrazić, jak działa taki dopalacz. Po spożyciu takiej piorunującej mieszanki pojawia się nadwrażliwość zmysłowa, zmienne nastroje, charakteryzujące się nagłym przejściem od euforii do depresji, omamy.

 


Dopalacze mogą być także pochodzenia syntetycznego. Mają działanie podobne do tego, jakie wykazują znane narkotyki. Np. BZP (N-benzylopiperazyna) i TFMPP (3-Triflurometylofenylpiperazyna) działają podobnie jak amfetamina czy metamfetamina, a JWH-018 (1-pentylindol-3-yl) podobnie jak marihuana i haszysz.
Wyjątkowo niebezpieczny jest mefedron, substancja będąca pochodną efedryny, działająca podobnie do kokainy, która błyskawicznie wchłania się do organizmu, powodując szybki wzrost temperatury ciała (choć chwilę po spożyciu jest uczucie zimna). W rezultacie dochodzi do przegrzania tkanek, zwłaszcza mózgu i serca.

 

Strategia sprzedaży

 

Choć brzmi to zaskakująco, ostatnio „dopalacze” są sprzedawane jako sole do kąpieli, nawozy do roślin, pochłaniacze wilgoci, talizmany lub kleje.
W rzeczywistości, choć widnieje na nich taka etykietka, nie mają z tymi produktami nic wspólnego.

 

Substancje te mogą zostać zakupione przez Internet, w zależności od rodzaju mogą być: połykane, wciągane przez nos, wstrzykiwane lub inhalowane.

 

Zatrucie dopalaczami - objawy

 

Wszystkie te dopalacze stanowią zagrożenie życia, a lista niepożądanych objawów, jakie mogą wywoływać, jest bardzo długa. Właściwie nie ma narządu, którego nie mogą uszkodzić. Stopień ich szkodliwości jest oczywiście zróżnicowany i zależy od wielu czynników – rodzaju dopalacza, ilości zawartych w nim toksycznych substancji, wieku, wagi i stanu zdrowia osoby zażywającej, okoliczności, jakie towarzyszą zażywaniu dopalacza. Często spożywa się je wraz z alkoholem, lekami czy innymi narkotykami, co znacznie zwiększa ryzyko poważnych interakcji i zatrucia organizmu.

 

Do najmniej groźnych objawów zatrucia dopalaczami należą bóle głowy, bóle w klatce piersiowej, zaburzenia rytmu serca, bezsenność, problemy z koncentracją, stany lękowe. Do poważniejszych, stanowiących już zagrożenie życia: zawał serca, udar mózgu, stany agresji, które mogą zakończyć się próbą samobójstwa lub zabójstwa, śpiączka, niewydolność nerek, wątroby. Dopalacze są szczególnie niebezpieczne dla osób, które cierpią na schorzenia przewlekłe – np. alergików, cukrzyków, dla osób z osłabionym układem odpornościowym i dla tych wszystkich, którzy znajdują się jeszcze w okresie rozwojowym, a więc dla dzieci i młodzieży.

 

Wśród objawów, które mogą świadczyć o zażyciu dopalaczy, można wymienić ponadto: nadmierną potliwość, oczopląs, szczękościsk, nudności, wymioty, omamy słuchowe i wzrokowe, stany lękowe, nagły wzrost ciśnienia tętniczego, rozrywający ból głowy, migotanie przedsionków.

 

Inne działania „dopalaczy”

 

Problemy społeczne
Używanie dopalaczy wpływa na wszystkie obszary życia. Zwykle pojawiają się konflikty w rodzinie oraz pogorszenie relacji rodzinnych. Nierzadko występują także problemy w szkole, min. Obniżenie wyników w nauce.

 

Jeśli podejrzewasz, że ktoś zażył „dopalacze” pamiętaj, aby:

 

  • podać tej osobie dużo wody mineralnej
  • zachować przy sobie opakowanie od dopalacza, aby pokazać lekarzowi, co ułatwi mu podjęcie akcji ratowniczej
  • nie pozwolić tej osobie siadać za kierownicą
  • nie podawać żadnych leków, które mogą wejść w interakcje z substancjami zawartymi w dopalaczu
  • a przede wszystkim – natychmiast poszukać lekarza. Tu liczy się każda sekunda!



Instytucje i organizacje pomocowe

 

Pomocy udzielają:

1. Policja

Osoby doświadczające przemocy oraz posiadające informacje o występowaniu przemocy mogą uzyskać pomoc w Komisariacie Policji w Pawłowicach dzwoniąc pod numer telefonu: 32/44 94 510

2. Ośrodek Pomocy Społecznej w Pawłowicach

  • Godziny pracy od poniedziałku do czwartku w godz. od 7:30 do 15:30, wtorek od godz. 7:30 do godz. 17:00,  piątek w godz. od 7:30 do 14:00 -  osobiście lub dzwoniąc pod numer:
    32/ 47 21 741 wew. 139,   739 001 606
  • bezpłatna pomoc psychologiczna – udzielana w każdy wtorek w godz. od 15:00 do 18:00 - zapisy telefoniczne pod podanym wyżej nr telefonu

3. Gminna Komisja Rozwiązywania Problemów Alkoholowych

Pomoc można uzyskać podczas pełnienia dyżuru przez członka GKRPA w każdy poniedziałek w godzinach od 16.00 do 17.00 w Urzędzie Gminy Pawłowice, ul. Zjednoczenia 60 sala Nr 0.1.

4. Powiatowe Centrum Pomocy Rodzinie w Pszczynie ul. Dworcowa 23, tel. 32/ 44 90 145 - bezpłatna oferta Ośrodka Interwencji Kryzysowej dla mieszkańców Powiatu Pszczyńskiego:

  • pomoc prawna - zapisy telefoniczne pod nr telefonu: 32/44 90 145 wew. 29 we wtorek w godz. od godz. 12.00-14.00 na kolejny tydzień
  • pomoc psychologiczna - zapisy telefoniczne pod nr telefonu: 32/44 90 145 wew. 27

Pomoc psychologiczna udzielana jest:

w poniedziałek 8.00 - 16.00
w środę 10.00 - 18.00

w czwartek 8.00 - 12.00

  • schronienie w mieszkaniu chronionym dla osób z powiatu pszczyńskiego, doznających przemocy lub znajdujących się w trudnej sytuacji życiowej w tym usamodzielnianych wychowanków placówek opiekuńczo - wychowawczych i rodzin zastępczych

5. Centrum Terapii Nerwic Depresji i Uzależnień Neuro-Med w Jastrzębiu – Zdroju
44-330 Jastrzębie-Zdrój, ul. Dębowa 20, tel. 32/47 67 355:

  • poradnia leczenia nerwic
  • poradnia terapii uzależnienia od alkoholu i współuzależnienia
  • poradnia terapii uzależnienia od środków psychoaktywnych
  • poradnia zdrowia psychiczne
  • poradnia zdrowia psychicznego dla dzieci

6. Niepubliczny Wielospecjalistyczny Zakład Opieki Zdrowotnej Salus w Jastrzębiu - Zdroju, ul. Wrocławska 12a, tel. 32/47 13 999:

  • poradnia terapii uzależnienia i współuzależnienia od alkoholu

7. Niepubliczny Zakład Opieki Psychiatryczno-Psychologicznej VARIUSMED s.c.
44-335 Jastrzębie-Zdrój, ul. Wrocławska 12, tel. 32/47 316 79:

  • poradnia leczenia nerwic
  • poradnia zdrowia psychicznego

8. Niepubliczny Specjalistyczny Zakład Opieki Zdrowotnej CALM-MED, Pniówek, ul. Krucza 12, tel. 501-449-753, 32/44 83 520

  • poradnia zdrowia psychicznego
  • poradnia terapii uzaleznienia od alkoholu

9. NIEBIESKA LINIA

Ogólnopolskie Pogotowie dla Ofiar Przemocy w Rodzinie "Niebieska Linia"

bezpłatna infolinia 801 120 002

10. Telefon zaufania
       
- dla dzieci i młodzieży 111 116
    
    - dla dorosłych           800 100 100

 

------------------------------------------------------------------------------------

 

Jakie zagrożenia czyhają na nasze dzieci w sieci?

 

Sieć przynosi wiele korzyści ale jest również medium, które niesie ze sobą też kilka istotnych zagrożeń we wszystkich dziedzinach naszego życia.
Oddziaływaniu internetowemu podlegają wszyscy jego użytkownicy. Nie ma znaczenia wiek, wykształcenie, pozycja społeczna, może poza doświadczeniem życiowym, które czasem skłania niektórych do większej ostrożności przy zawieraniu znajomości.
Moje rozważania będą próbą ogólnego nakreślenia jakie pułapki mogą czyhać na nasze dzieci, a pośrednio też i na nas korzystających z tego wielkiego dobrodziejstwa jakim jest Internet.

1. Zmiana tożsamości
Wchodząc do sieci pojawia się pokusa, aby zaistnieć jako ktoś inny. Zdarza się, że jej ulegamy. Niektórzy chcą się odmłodzić, dzieci i młodzież pragną się postarzeć, w skrajnych przypadkach zmieniamy płeć. Dzieci, zwłaszcza nastoletnie, które czują się niezrozumiane w swoich rodzinach, środowiskach, szukają akceptacji, miłości często umieszczają swoje zdjęcia, które dają dużo do życzenia. Niejednokrotne są to wizerunki, gdzie dziewczyny są skąpo ubrane, w dziwnych pozach (patrz www.fotka.pl). Aby znaleźć choć namiastkę akceptacji, zainteresowania dzieci dodają sobie lat, nawiązując jednocześnie kontakty z osobami przeciwnej płci, mocno starszymi od siebie. Często bywa to niegroźne, ale bywa i tak, że padają ofiarami pedofilów.

2. Agresja
Nasze dzieci czytając różnego rodzaju strony, fora stykają się z ogromnym natężeniem agresji. Wystarczy poczytać wypowiedzi „dyżurnych forumowiczów” pod poszczególnymi artykułami z dziedziny polityki, sportu czy rozrywki, aby natknąć się na niezliczoną ilość wulgaryzmów i na ogrom agresji płynącej z tych wypowiedzi.

3. Czaty i komunikatory
Istnieje niezliczona ilość czatów do których dzieci mają dostęp i z których korzystają. Podzielone są one tematycznie. Tam nasze dziecko wchodzi wpisując tylko swój nick jest całkowicie anonimowe, może robić, co chce i może natknąć się na osoby, które nie mają żadnych hamulców moralnych.
Komunikatory takie jak Gadu-gadu, Skype, Tlen itp. w swoim założeniu mają ułatwienie kontaktu z innymi przy pomocy sieci internetowej i tak często jest, jednak te dobra mogą służyć przestępcom do zdobywania różnorodnych informacji na nasz i dzieci temat, do zaskarbiania sobie zaufania naszych pociech, a co za tym idzie wykorzystania tegoż zaufania w celach przestępczych.

4. Grooming
Właśnie z wykorzystaniem przez przestępców sieci internetowej może być związany grooming. Co to takiego? Jest to uwodzenie dzieci przez Internet gdzie pierwszy kontakt odbywa się przy pomocy Internetu, a dalsze miejsca kontaktu są uzależnione od przebiegu całego procesu groomingu.
Z tym procederem ściśle jest związane pojęcie „pozytywnej pedofilii”. Dla usprawiedliwienia własnego, złego postępowania, przestępcy wymyślili takie właśnie pojęcie i propagują je przede wszystkim w sieci. Przykładem może być strona „Mały Książę” propagująca własnej ten proceder. Autorzy odwołują się do ludzkich sumień i troski o dzieci, zwłaszcza te, które są narażone na brak miłości ze strony rodziców. Twierdzą, że to właśnie oni „pozytywni pedofile” są w stanie takie dziecko uchronić przed chorobą sierocą. Na takie strony dziecko może napotkać, szukając np. opracowań lektury.

5. Zdjęcia i strony pornograficzne
Kolejnym problemem mogą być zarówno strony jak i zdjęcia pornograficzne, które pojawiają się, gdy nasz dziecko nieopatrznie naciśnie jakiś klawisz, albo ikonkę na ekranie. Dodatkowo może się zdarzyć, że taka strona „zakotwiczy” na naszym komputerze i będzie się otwierać w najmniej oczekiwanych momentach. Bywa również tak, że strony te lub zdjęcia „wzbogacone” są o wirusy, które robią spustoszenie w naszym komputerze.

6. Portale społecznościowe
Jedna z najpopularniejszych form istnienia w Internecie to obecnie portale społecznościowe takie jak „Nasza Klasa”, „Facebook”, „Twitter” i inne, które ciągle powstają. Same w sobie nie są niebezpieczne, ale trzeba uważać jakie informacje tam zamieszczamy. Dzieci, w swojej naiwności dzielą się informacjami o sobie, a to może być wykorzystywane przez przestępców, złodziei, pedofilów, firmy wykorzystujące dane, hakerów. Nawet zwykłe zdjęcie z wakacji albo z imprezy rodzinnej odbywającej się przed domem lub w domu pokazuje status i naszą zamożność, co dla złodzieja jest wskazówką. Nie mówiąc już o zdjęciach zrobionych na tle domu czy samochodu.

7. Jak uchronić nasze dziecko?
Wbrew pozorom ochrona naszego dziecka przed takimi zagrożeniami nie jest zbyt trudna i skomplikowana nawet jeśli nie czujemy się biegli w korzystaniu z Internetu. Oto kilka rad:

 

  • ustal z dzieckiem zasady korzystania z Internetu i konsekwentnie je egzekwuj (np. czas używania Internetu, oglądania TV, grania w gry komputerowe),
  • ustaw komputer w ogólnodostępnym miejscu,
  • poznawaj sieć wraz ze swoim dzieckiem,
  • naucz dziecko, że osoba poznana w sieci nie zawsze musi być tym za kogo się podaje i nie musi mówić prawdy,
  • zwróć uwagę, jakie informacje o sobie umieszcza twoje dziecko w Internecie (nie powinno podawać swoich danych osobowych, przesyłać zdjęć osobom poznanym w sieci)
  • pokazuj dziecku wartościowe miejsca w sieci,
  • jeśli Twoje dziecko stanie się ofiarą przestępstwa internetowego niczego nie kasuj z komputera,
  • a przede wszystkim ROZMAWIAJ ZE SWOIM DZIECKIEM!!!!

------------------------------------------------------------------------------------


Mamo, tato, pomóżcie dziecku uwierzyć w siebie!

1. Okażcie dziecku, że je kochacie.

2. Panujcie nad negatywnymi emocjami (złość).

3. Udzielajcie dziecku dużo pochwał.

4. Chwalcie jego wysiłek, a nie tylko wyniki.

5. Nie porównujcie wysiłków dziecka do innych dzieci.

6. Pomóżcie dziecku stawiać sobie realne cele.

7. Powierzajcie dziecku konkretne działania.

8. Gdy krytykujecie działania dziecka, to krytykujcie tylko jego postępowanie, a nie dziecko.

------------------------------------------------------------------------------------


Kochani Rodzice, pamiętajcie, że czym dziecko żyje – tego się nauczy!

Jeśli dziecko żyje w atmosferze krytyki, uczy się potępiać.

Jeśli dziecko doświadcza wrogości, uczy się walczyć.

Jeśli dziecko musi znosić kpiny, uczy się nieśmiałości.

Jeśli dziecko jest zawstydzone, uczy się poczucia winy.

Jeśli dziecko żyje w atmosferze tolerancji, uczy się być cierpliwym.

Jeśli dziecko żyje w atmosferze zachęty, uczy się ufności.

Jeśli dziecko jest akceptowane i chwalone, uczy się doceniać innych.

------------------------------------------------------------------------------------


 Osiem sposobów poprawienia obrazu siebie u dziecka

 

1. Upewnij się, że twoje dzieci wiedzą, że są wartościowe właśnie dlatego, że istnieją. Mów im, że to, czy są kompetentne czy wybitne pod jakimś względem, nie zmieni twojej miłości do nich.


2. Bądź czujny na oznaki poczucia niskiej wartości własnej. Pamiętaj, że zdrowy obraz siebie nie jest tym samym, co próżność lub duma. Jest po prostu uczciwym zaakceptowaniem tego, kim się jest. Ktoś, kto musi się przechwalać swoimi osiągnięciami, ma prawdopodobnie zniekształcony własny wizerunek.

 

3. Pomóż dziecku zbudować uczciwy obraz siebie. Ignorowanie jego słabości w tym nie pomaga, lecz nie bądź sędzią. Młodzi ludzie muszą nauczyć się akceptować porażki i cenić swoje silne strony.

 

4. Pomóż dziecku odkryć jego niepowtarzalny talent. Każdy ma w sobie coś szczególnego. Daj mu szansę spróbowania wielu rodzajów zajęć/zainteresowań, by mogło odkryć własne uzdolnienia i dary, o których nigdy nie myślałeś.

 

5. Stwórz w domu atmosferę zaufania. Dzieci, które potrafią się dzielić swoimi uczuciami w intymnej rodzinnej atmosferze (rozmawiać o miłości, rozczarowaniach, osiągnięciach i niepowodzeniach), są naprawdę szczęśliwe i mają mało problemów z obrazem samych siebie.

 

6. Upewnij się, że wizerunek dziecka, jaki mu komunikujesz, nie jest zniekształcony twoimi pragnieniami czy rozczarowaniami. Dzieci w dużym stopniu postrzegają siebie poprzez "lustro" tego, jak widzą je rodzice. Dopilnuj, by obraz nie był "wykrzywiony" przez twoje własne plany.

 

7. Ceń i szanuj wszystko w twoim dziecku, nie tylko jakieś specjalne, wyjątkowe rzeczy. Podkreślaj pozytywne cechy kryjące się w każdej małej wadzie i hojnie chwal jego mocne strony.

 

8. Spraw, aby dziecko czuło się bezpiecznie, będąc tym, kim jest. Osiągniesz to, okazując mu miłość i przebaczenie, niezależnie od tego, co robi. Karć je, lecz nigdy nie używaj kary jako formy zemsty. Dzieci mają wyraźne poczucie sprawiedliwości i wiedzą, kiedy jesteś sprawiedliwy. Nie nadużywaj ich zaufania.

------------------------------------------------------------------------------------


Jak określać dziecku granice?

Czasem słyszy się takie stwierdzenie: „To przekracza wszelkie granice”. O co chodzi? O jakie granice? Co zostało przekroczone?

W wychowaniu codziennością są sytuacje, w których rodzice i wychowawcy zmierzają się z pragnieniami czy kaprysami dzieci, ich dobrym bądź uciążliwym czy wręcz nieznośnym zachowaniem.

Oto kilka przykładów:
– Nie będę tego jadł. To jest niedobre.
– Kup mi grę. Aaaaaaaaaaaaa…!!! (wrzask na cały sklep).
– Pani w szkole jest głupia i wstrętna. Nie pójdę tam więcej.
– Nie zostawiaj mnie w przedszkolu. Nie kochasz mnie.
– Co się pani czepia? Zawsze tylko mnie pani widzi!

Nie jest łatwo odróżnić kaprysy dzieci od ich rzeczywistych potrzeb. Zresztą do jednego i drugiego dzieci mają prawo. Dopiero reakcja dorosłego może przyczynić się do tego, że dziecko samo spostrzeże różnicę i wyciągnie wnioski albo – wprost przeciwnie – utwierdzi się w przekonaniu, że wszystko mu wolno.

Życie dziecka jest jak droga. Jeśli droga jest dobrze oznakowana, to dziecko bezpiecznie osiągnie cel.

Nie ma wychowania tam, gdzie nie ma oznakowanych szlaków, po których można się bezpiecznie poruszać.

Zasady zapewniają poczucie bezpieczeństwa. Dzięki nim wiemy, czego się spodziewać. Mogą także pomóc w takim porozumiewaniu się z ludźmi, aby nie ranić siebie nawzajem.

Aby móc dziecku określać granice, trzeba najpierw poznać swoje granice, trzeba otworzyć się na prawdę o sobie.

Nasze granice budują poczucie własności i odpowiedzialności. Kiedy wiem, jakie mam granice, wiem też, za co jestem odpowiedzialny, a za co nie: jestem odpowiedzialny za siebie i w stosunku do innych, ale nie jestem odpowiedzialny za myśli i uczucia innych.

Dziecko dopiero uczy się ustawiania granic, przestrzegania zasad i norm – najpierw od rodziców, potem do innych dorosłych – by móc w odpowiednim momencie swojego życia dokonywać świadomych wyborów w taki sposób, aby nie ranić siebie i innych.

Jak określać dziecku granice?

Krok pierwszy: słowa
1. Komunikat powinien dotyczyć zachowania dziecka – skoncentruj się na zachowaniu, a nie na postawie, uczuciach lub wartościach dziecka:


NIE
Zosiu, nie widzisz, że jestem zajęta?
TAK
Rozmawiam. Stukanie mi przeszkadza.


2. Bądź bezpośredni i konkretny – powiedz jasno i krótko, czego oczekujesz od dziecka, oraz w razie potrzeby, kiedy i jak ma wykonać określone zadanie:


NIE
Tylko nie wracaj zbyt późno!
TAK
Wróć na kolację o wpół do siódmej.


3. Dokładnie określaj konsekwencje.


NIE
Tylko nie jedź rowerem po ulicy, bo możesz wpaść pod samochód!
TAK
Rowerem możesz jeździć po chodniku lub na podwórku. Inaczej schowam go w garażu.


4.  Mów stanowczo, ale nie podnoś głosu. Nie bądź szorstki.


Krok drugi: czyny
Popieraj słowa działaniem – twoje słowa są na tyle wiarygodne, na ile potwierdzają je stojące za nimi działania! Reaguj natychmiast, kiedy dziecko idzie się bawić, a nie wypełniło swoich obowiązków, np. Nie ma zabawy, dopóki nie wyjdziesz z psem lub Jeśli po sobie nie posprzątasz, nie dostaniesz klocków przez kilka dni.